STAROŚĆ CZY RADOŚĆ? – Z PAMIĘTNIKA MATKI POLKI

Antoni, 4 lata

Poranna konwersacja o czasie i przemijaniu ( tudzież przeginaniu). 

Antoś siusia SAM. 

- Pomóc ci, synku? - pytam w,dobrej wierze,  pamiętając o atakującej desce klozetowej. 

- Mamoooo..  nie jestem już dzieckiem,  przestań mnie niańczyć - rzecze mi dzieć na dzień przed swymi  4 urodzinami.

- Nie jesteś dzieckiem?  - dopytuję.

- Nie, jestem już duży. 

- Acha.  Duży.  Ciekawe,  co będziesz mówił za dwadzieścia lat...

- Wtedy będę stary,  jak ty.

I teraz pytanie: trzasnąć deską,  czy docenić szczerość? 

In English:

https://karolinazurart.com/blog/f/morning-musings-time-growing-up-and-the-notorious-toilet-seat

NIE JESTEM WARIATEM... - Z PAMIĘTNIKA MATKI POLKI

Antek ma fazę na malowanie się. 

Nie że makijaż a'la dama, nie. 

Bywało, że mnie naśladował i stwierdził, że to głupie. Były więc wzory wojownika,  runy ochronne. 

Stan moich kosmetyków woła o łaskę,  ale kij...dziecko ma wyobraźnię,  tworzy,  wymyśla. Ok. Natomiast dziś mnie pokonał.

Przychodzi z krzyżem narysowanym na czole (moją szminką, kierwa). Się pytam kosmity, o co chodzi tym razem,  a on na to:

- Jestem kościołem. 

Dziękuję, dobranoc. Tekst z serii Nie jestem wariatem, jestem samolotem.

Antoni, lat 5

A ONI NIE WIEDZĄ! Z PAMIĘTNIKA MATKI POLKI...

Ktoś, lat 10

- Mamo! - drze się dzieć przeraźliwie.

- Jezusie, Tosiek, co się stało?? - lecę na złamanie szyi w stronę młodego, przewieszonego pod dziwnym kątem przez huśtawkę, myśląc, że ani chybi, coś sobie złamał.

- A oni nic nie wiedzą!!

- Kto nic nie wie? - przystanęłam, rozumiejąc, że z mini człowiekiem wszystko ok, tyko ma swoją standardową fazę.

- No ludzie. Nic nie wiedzą - zeskakuje na ziemię, cały i zdrowy.

- "Nic" czyli co? - pytam.

- No nic nie wiedzą. Taka zabawa tutaj, nie widzisz? A gdzie oni wszyscy są? - rozkłada Antoni ręce w bezbrzeżnym zdumieniu.

No gdzie? Gdzie oni? Siedzą w domach, może już nawet śpią, bo jest koło 10 w nocy, zimno, mżawka... 

A oni tak siedzą. I nic nie wiedzą....

WIEDZA ALBO GŁÓD – Z PAMIĘTNIKA MATKI POLKI...

 

Ktoś, 3 lata

Próbuję skonstruować jakieś śniadanie, a mały człowiek przybiega głodny (wiedzy):

- Mamo, a co to jest?
- To jest chyba jakieś bóstwo... pokaż... tak, Majowie i ich wierzenia.
- Maja? I Ania? (koleżanki Tosia)
- Nieee... taka cywilizacja...
- Cooo? 
- Taka kultura, która istniała dawno temu. Na terenach Mezoameryki.
- Daleko?
- Anteeek.... kasza mi się pali....  (#$%#$!!#*)
- To ją ugaś!!!!!
- Anteeeeeeeeeeeeeeeeek.... - warczę
- No co... ja zmądrzewam!

Czyli chyba mądrzeje Antoni. Jak Kolumb, świata ciekawy.

Photo: Marek Żur